More Than a Skill: How Cycling Education Builds Community

By Mohammad Nazarpoor

The bicycle represents both simplicity and complexity. It is a simple tool, but once it starts moving, it becomes a multifaceted meaningful item. Cycling transforms into a complex contextual phenomenon intertwined with cultural, social, political, and environmental aspects. Cycling provides a lens to examine the relationship between society and space while serving as a potent catalyst for positive change.

In a conversation with Mahlaqha, a cycling coach in Tehran, we uncover rich insights about the bicycle’s transformative power for individuals and communities. For years, Mahlaqha has passionately taught children, women, mothers, and families, illuminating cycling’s profound impact on their lives.

دوچرخه نشان‌دهنده سادگی و پیچیدگی توامان است. این ابزار ساده، در لحظه‌ای که کسی بر آن نشسته و با توانش به رکاب زندگی می‌بخشد، به پدیده‌ای شگرف تبدیل می‌شود که با مضامین محیطی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی جامعه پیوند می‌خورد. دوچرخه و دوچرخه‌سواری، لنزی شفاف برای درک رابطه جامعه با فضا و ابزاری قدرتمند برای دگرگونی این پیوند است.

آنچه در ادامه خواهد آمد، گفتگویی است با مه لقا ظهیرالاسلام، مربی آموزش دوچرخه سواری در تهران. او سال‌هاست که برای آموزش کودکان، زنان، مادران و خانواده‌ها تلاش می‌کند. این گفتگو سرنخ‌های گوناگونی را درباره‌ی نقش دوچرخه به عنوان ابزاری برای تحول فردی و جمعی فراهم می‌آورد.

Cycling Once Again Became Our Dream!

For many, bicycles hold cherished childhood memories, symbolizing simpler days. Yet, for some, the joy of cycling fades into the background as bikes are relegated to storage spaces—mere relics of the past.

This disconnection isn’t a conscious choice for many but rather an unacknowledged acceptance that has elevated bicycles beyond mere sport or transportation means. For women in this context, particularly those from previous generations, this interruption has created a longing that requires both self-reflection and encouragement to reclaim. As a cycling coach, Mahlagha aims to play a pivotal role in healing this social and historical divide, inspiring individuals to rediscover cycling’s joy in their lives.

“I learned to ride a bike at the age of four, and cycling quickly became one of my favorite pastimes. Growing up in the 1980s meant limited entertainment options, especially for women and girls facing extra restrictions. Looking at my students today, I realize how much freedom I had in my family; my dad bought us bikes early on”
In the 1970s and 1980s, societal norms prevented many women from accessing cycling training. Bicycles were seen as tools girls shouldn’t use, creating an unfulfilled dream for many.
When I talked to them, they often said their dream was to learn to ride a bike and, if they got married, to ask their husbands to teach them. But many husbands would object, and I have painful memories surrounding this. These pressures made many women feel they had to hide their cycling training, ashamed of what others might think. This was especially true for women from that era.”

دوچرخه‌سواری دوباره، آرزوی ما بود

 برای بسیاری از ما، دوچرخه و خاطرات دوچرخه‌سواری کودکی بخشی باارزش از زندگی‌مان است. دوچرخه، یادآور روزهای کودکی ماست، اما در جوانی بسیاری از ما گم شد، جایی که نتوانسته به دلایل گوناگون، نقش و هویت چندگانه‌اش را ایفا کند و صرفا به یک یادگاری از گذشته تبدیل شد و مانند همه آن چیزهای مانده در گذشته، جایی جز انباری هایمان پیدا نکرد.

البته این جدایی برای بخشی از جامعه ما انتخابی نبوده؛ بلکه پذیرشی ناخواسته بوده که دوچرخه را به چیزی فراتر از وسیله تفریحی یا وسیله‌ای برای حمل و نقل بدل کرده است. گسست در تجربه دوچرخه‌سواری برای زنان، به ویژه زنان نسل‌های قبل، آن را به آرزویی بدل کرده که تحققش نیازمند محرک‌های درونی و بیرونی است. مه‌لقا به عنوان مربی دوچرخه‌سواری می‌کوشد تا نقشی محرک برای ترمیم این گسست اجتماعی-تاریخی ایفا کند.

چهار سالگی دوچرخه‌سواری رو یاد گرفتم و دوچرخه یکی از تفریحات اصلی من بود. دهه پنجاهی‌ها خوب می‌دونن که اون زمان وسایل سرگرمی خیلی محدود بود، به خصوص برای خانم‌ها و دختران که محدودیت‌های ویژه‌ای داشتن. حالا که به شاگردن نسل‌های چهل و پنچاهم نگاه می‌کنم، می‌فهمم چقدر تو خانواده آزادی بزرگ شدم؛ پدرم خیلی زود برامون دوچرخه خرید و خونمون هم فضاش عالی بود.

یک موضوعی که خانم‌ها در دهه چهل و پنجاه با آن مواجه بودند این بود که به آنها اجازه آموزش نمی‌دادند. دوچرخه به عنوان وسیله‌ای تلقی می‌شد که دخترها نباید از آن استفاده کنند و این مسئله تبدیل به یک آرزو برای بسیاری از آنها شده بود. وقتی با آنها صحبت می‌کردم، می‌گفتند که آرزوشان این است که دوچرخه‌سواری را یاد بگیرند و اگر ازدواج کنند، از همسرشان بخواهند که آنها را آموزش دهد. اما خیلی از همسران مخالفت می‌کردند و من خاطرات دردناکی از این موضوع دارم. این فشارهای روانی باعث می‌شود تا بسیاری از خانم‌ها مجبور به دروغ گفتن شوند و احساس شرمندگی کنند. آنها حتی آموزش خود را پنهان می‌کردند، چون نمی‌خواستند به خاطر این موضوع تحقیر شوند. این مسئله به‌خصوص در بین شاگردان دهه چهل و پنجاه بسیار مشهود بود. برخی از آنها نگران بودند که همسرشان از این موضوع خبردار نشود.

You Can’t Do It! Shattering Boundaries with Cycling

Cycling skill has ties to social relations and gender issues. Certain skills, traditionally perceived as masculine, exemplify these connections. The formation of individual identity partially hinges on one’s ability to perform such tasks, which highlights a harsh social divide. This divide is rooted in gender dynamics and patterns of dominance, both explicit and implicit, as exemplified by the binary distinction between being able or unable to perform a particular skill.

“I recall a 28-year-old mother of two-year-old twins who was learning to ride a bicycle. During our second session, she began crying while pedaling. Upon asking what was wrong, she revealed, ‘I felt humiliated. My husband keeps telling me I won’t learn cycling, claiming I lack the talent for it.’ She added, ‘He says, “You can’t do this, don’t try!”‘ Many women encounter similar discouraging remarks from their partners, asserting, ‘You can’t learn to ride a bike!’ While they claim it’s easy, they often suggest that women don’t possess the necessary skills and should just give up!”

In this context, women’s cycling becomes an identification practice that defies traditional gender-based binaries of ability, redefining them within a new framework that emphasizes access, opportunity, tools, practice, and learning. Under such circumstances, cycling challenges established boundaries, pushing the limits of language, relationships, and discourse. Amidst these social dynamics, the bicycle evolves beyond a mere recreational or transportation tool; it transforms into a powerful instrument that counters existing narratives to offer alternative ones.

مگر دوچرخه‌سواری هم آموزش می‌خواهد؟

مهارت دوچرخه‌سواری به‌مانند بسیاری از مهارت‌های دیگر، پیوندی با مناسبات اجتماعی وهنجارهای جنسیتی دارد؛ مانند مهارت‌های تعمیراتی، که به‌عنوان مهارت‌های مردانه در فرهنگ و گفتمان اجتماعی مطرح می‌شوند، نمونه‌ای از این روابط هستند. بخشی از فرآیند هویت‌سازی فردی به توانایی انجام دادن امور یا داشتن مهارت‌های خاص وابسته است. دوگانه‌ی توانستن و نتوانستن، یکی از بی‌رحم‌ترین دوگانه‌های اجتماعی است که به‌صورت آشکار و نهان با مناسبات جنسیتی و سلطه در هم تنیده شده است.

یک خانم حدود بیست و هفت، بیست و هشت ساله بود که مادر بود. دوتا بچه دوقلو داشت که دو سالشون بود. یادمه توی جلسه دوم، ایشون رکاب زد و من دیدم که گریه کرد. ازش پرسیدم چی شده؟ گفت نمی‌دونی چقدر تحقیر شدم، همسرم همیشه می‌گفت تو توی کلاس یاد نمی‌گیری و حتی استعدادش رو نداری. می‌گفت: «اصلا نمی‌تونی، نرو!» بعضی خانما هم می‌گن همسرشون اینجوری واکنش نشون می‌ده: «تو نمی‌تونی دوچرخه‌سواری یاد بگیری!» همش می‌گن دوچرخه‌سواری کار سختی نیست، ولی تو استعداد نداری و نمی‌تونی! ولش کن!

رکابزنی زنان در چنین مناسباتی، کنشی هویت‌ساز است که سختی دوگانه‌ی توانستن و نتوانستن بر پایه‌ی جنسیت را به چالش می‌کشد و در گفتمانی نوین بازتعریف می‌کند. این گفتمان بر پایه‌ی مقولاتی چون دسترسی، فرصت، ابزار، تمرین و یادگیری شکل می‌گیرد. رکابزنی در این شرایط، مرزهای تثبیت‌شده را پشت سر می‌گذارد و زبان، مناسبات و گفتمان را به چالش می‌کشد. دوچرخه در این زمینه از روابط اجتماعی و خانوادگی، تنها وسیله‌ای برای تفریح و حمل‌ونقل نیست، بلکه ابزاری توانمند است که روایت‌های موجود را به نفع روایت‌های آلترناتیو به چالش می‌کشد.

Does Cycling Really Require Education?

Learning to cycle is often perceived as a childhood skill, with mastery believed to become increasingly difficult with age. However, using cycling as urban transportation involves various technical skills, mental preparedness, and physical readiness, which vary according to age, gender, and background. Neglecting this diversity, coupled with a lack of proper training, complicates cycling’s acceptance among individuals.

“I recall the early days of teaching cycling, when people found it strange and questioned, ‘Teaching cycling!?’, often remarking, ‘If someone hasn’t learned by now, they never will!’ At the time, we consistently emphasized that bicycles aren’t merely for fun; they’re practical modes of transportation. The more skills and knowledge individuals possess, the more they can achieve.

One common challenge faced by non-professional cyclists was knee pain. They would say, ‘We can’t ride anymore; our knees hurt.’ I’d suggest adjusting the saddle height, but after years of riding with it too low and injuring their knees, it’s difficult to correct. If children learn proper cycling techniques and parents know what to look for when purchasing a bike, they’ll make better choices and help prevent such injuries.”

Recognizing the mental barriers and skill requirements necessary for embracing cycling as a reliable transportation method is crucial. By addressing these barriers and skill gaps, we can strengthen human infrastructure, mitigate social exclusion, and make cycling’s numerous benefits available to all. Although many individuals express interest in cycling, mental barriers and insufficient skills often impede their ability to cycle effectively.ل

تصور عمومی از دوچرخه‌سواری، آن را به مهارتی می‌داند که یا از کودکی آموخته می‌شود یا در سنین بالا، یادگیری‌اش بی‌فایده است. اما دوچرخه‌سواری، به‌عنوان یک روش جابه‌جایی شهری، نیازمند مهارت‌های فنی و آمادگی‌های ذهنی و بدنی گوناگونی است که با توجه به سن، جنسیت و پیش‌زمینه‌های آموزشی متفاوت می‌شود. چشم‌پوشی از این تنوع و فقدان آموزش جامع، پذیرش آن را در میان همگان دشوار می‌سازد.

روزی که ما شروع به آموزش دوچرخه‌سواری کردیم، یادم هست هر کسی که می‌شنید ما دوچرخه آموزش می‌دیم می‌پرسید: «مگه دوچرخه‌سواری هم آموزش داره؟» حتی در بحث فدراسیون هم براشون عجیب بود و می‌گفتند اگر کسی تا حالا یاد نگرفته، دیگه یاد نمی‌گیره! در اون سال‌ها ما همواره سعی داشتیم بگیم دوچرخه یه وسیله فقط برای تفریح نیست، بلکه یه وسیله حمل و نقل عمومی با کاربردهای خیلی زیاد هست. هرچقدر مهارت و دانشتون بیشتر باشه، بیشتر می‌تونید ازش استفاده کنید. یکی از چالش‌های دوچرخه‌سواران غیرحرفه‌ای این بود که بعد از مدتی دچار زانو درد می‌شدن و می‌گفتند: «دیگه نمیریم، زانو درد داریم.» من می‌گفتم این مشکل با تنظیم زین حل میشه، اما وقتی سال‌ها با زین پایین رکاب زدی و زانوی آسیب دادی، دیگه نمی‌تونیم کاری کنیم. اگر بچه شما این نکات رو یاد بگیره و شما به عنوان والدین این دانش رو داشته باشید که دوچرخه‌ای بخرید که همه بچه‌ها و خودتون بتونید ازش استفاده کنید، می‌تونید انتخاب بهتری داشته باشید و آسیب‌ها رو کمتر کنید.

درک موانع ذهنی و نیازهای مهارتی برای پذیرش دوچرخه‌سواری به‌عنوان روشی قابل‌اعتماد برای همه، می‌تواند به تقویت زیرساخت‌های انسانی در این حوزه و کاهش طرد اجتماعی کمک کند و بهره‌مندی از مزایای متعدد آن را برای همگان ممکن سازد. با وجود علاقه‌ی بسیاری از افراد به دوچرخه‌سواری، موانع ذهنی و کمبود مهارت‌های لازم، مانع از استفاده‌ی آن‌ها از دوچرخه می‌شود.

From Child to Family: The Bicycle as a Ring of Connection

To ensure inclusivity and effectiveness in promoting cycling as an efficient mobility option, it is essential to recognize that different age and gender groups have varying needs and experiences. Focusing solely on young men with high physical capabilities neglects the potential benefits for other demographic groups and limits the impact of behavioral change policies. Inclusivity should be a priority in policies and programs, targeting all demographics to maximize the benefits of cycling.

Teaching children to ride bicycles not only establishes a foundation for physical activity but also enhances their physical and mental skills, boosts self-confidence, and fosters social interaction. By involving children in cycling, families are more likely to adopt cycling as an activity for all family members.

“While providing cycling lessons to children, I noticed that parents often had spare time while waiting for classes to finish. I saw an opportunity to encourage them to ride bikes or learn to ride if they didn’t know how. At our traffic park, I offered parents bikes to pedal during their children’s lessons, which they enthusiastically embraced.”

“Recognizing the potential to engage families in this journey, I involved mothers during those spare hours, sometimes even allowing them to keep their little ones nearby, ensuring a stress-free practice environment. By making the most of these moments, parents became increasingly engaged in cycling activities, and fathers joined in as well, creating a fun and supportive atmosphere for families.”

Through her experiences teaching children, Mahlagha gradually discovers the bicycle’s potential to connect not only children to their families but also families to the broader community. By engaging mothers and other women, Mahlagha helps them rediscover themselves through cycling, fostering a sense of community and encouraging a more inclusive approach to cycling education and adoption

از کودک تا خانواده: دوچرخه به‌مثابه حلق اتصال

گروه‌های سنی و جنسی مختلف، تجربیات و نیازهای گوناگونی در پذیرش دوچرخه‌سواری دارند. نادیده گرفتن این تنوع و تمرکز بر مردان جوان با توان بدنی بالا، مانع از موفقیت سیاست‌های تغییر رفتار حمل‌ونقل می‌شود و بخش آموزش دوچرخه‌سواری برای کودکان، علاوه بر فراهم آوردن زمینه‌ای برای فعالیت فیزیکی، مهارت‌های بدنی و ذهنی را تقویت کرده و به افزایش اعتماد به نفس و تسهیل ارتباط آنان با دیگران کمک می‌کند. این فعالیت، راهی است سوی ورود دوچرخه به خانواده و درگیر کردن سایر اعضای آن.عظیمی از جامعه را به حاشیه می‌راند. سیاست‌گذاری‌ها و برنامه‌ها باید با هدف شمول و دربرگیری تمامی گروه‌های سنی و جنسی طراحی شوند تا دوچرخه به عنوان گزینه‌ای کارآمد معرفی گردد.

وقتی پدر و مادرها بچه‌هاشون رو برای آموزش می‌آوردن پیش من، متوجه شدم که همیشه یه تایم خالی وجود داره که اونا منتظر می‌مونن تا کلاس تموم بشه. دیدم میشه از این زمان استفاده کرد و اونا دوچرخه‌سواری کنن یا اگر بلد نیستن، یاد بگیرن. مخصوصاً تو پارک ترافیک ما، می‌تونستیم یه دوچرخه به یکی از والدین بدیم و بگیم رکاب بزنن تا ما هم آموزش‌هامون تموم بشه. این ایده خیلی مورد استقبال قرار گرفت.

فکر کردم که چرا مادرها رو در طول این چند ساعت درگیر نکنیم؟ گاهی حتی بچه‌های خیلی کوچیکشون رو هم نگه می‌داشتم تا راحت تمرین کنن. سعی می‌کردم از این فرصت‌ها به بهترین شکل استفاده کنیم و به آرامی اونا هم به برنامه‌ها شرکت می‌کردن. پدر خانواده‌ها هم معمولاً میومدن و سوار می‌شدن، چون بچه‌هاشون رو هم جذب می‌کردن. اینجوری کم‌کم فضایی خانوادگی و همدلانه شکل گرفت.

مه لقا، با تمرکز بر آموزش دوچرخه‌سواری به کودکان، به تدریج درمی‌یابد که می‌تواند خانواده‌ها را نیز در این راه همراه کند. او متوجه می‌شود که زنان، به‌ویژه مادران، چقدر نیاز دارند تا با دوچرخه‌سواری خود را دوباره بیابند. دوچرخه، به مثابه‌ حلقه‌ای اتصال‌دهنده، در تجربه‌ مه لقا، کودکان را به خانواده و خانواده را به فضای جامعه پیوند می‌زند.

Safe Gateway to the City: Cycling Infrastructure Matters

In addition to the need for mental and physical skill development, inadequate and unsafe infrastructure presents a substantial barrier to cycling’s growth in Tehran. To fully realize cycling’s potential as an effective mode of transportation, it is essential to establish safe and high-quality cycling networks while promoting cycling education. This is particularly crucial for women, children, teenagers, and the elderly, who require supportive infrastructure to embrace cycling as an everyday mode of transportation. Without such infrastructure, even trained individuals may limit their cycling activities to recreational purposes in parks, hindering cycling’s potential as a viable urban transport option

“Due to safety concerns, many people avoid riding in streets and prefer to stick to parks. To address these concerns and promote cycling as a mode of transport, we need to focus on two main areas: providing safety education and creating safer cycling infrastructure. Proper training can help individuals manage at least half of the risks associated with cycling. However, those unaware of potential dangers are at a significant disadvantage. With safe routes in place, trained cyclists can confidently use their bikes for daily commuting. Without safe infrastructure, only professional cyclists can navigate the city, and even then, their safety is not guaranteed.”

ورود امن به شهر: زیرساخت دوچرخه مهم است

علاوه بر آموزش و کسب مهارت‌های ذهنی و بدنی، فقدان زیرساخت‌های مناسب و ایمن مانع بزرگی بر سر راه توسعه دوچرخه‌سواری در تهران است. وجود شبکه‌های ایمن و باکیفیت برای مسیرهای دوچرخه‌سواری، در کنار آموزش و ترویج این شیوه، الزامی است. بخش عمده‌ای از جامعه، بخصوص زنان، کودکان، نوجوانان و سالمندان، برای پذیرش دوچرخه‌سواری به چنین زیرساخت‌هایی نیاز دارند. در غیر این صورت، حتی اگر آموزش ببینند، از دوچرخه فقط به عنوان وسیله‌ای برای تفریح و ورزش در پارک‌ها بهره خواهند برد که این به معنای محدود نگه داشتن ظرفیت‌های دوچرخه در بستر فضاهای شهری است.

یادمه که وقتی جوون‌ترها می‌گفتن تو بیمارستان ما آمار فوتی‌ها و قطع نخاعی‌ها از موتور و دوچرخه زیاده. این قضیه باعث می‌شد که وقتی کسی بخواد یاد بگیره، اولش از ماشین‌ها می‌ترسه و فقط می‌خواد تو پارک‌ها دوچرخه‌سواری کنه. چون خودم دیدم چه حادثه‌هایی اتفاق افتاده. حالا اگه بخوام جلوی این حوادث رو بگیریم، باید دو تا کار انجام بدم: یکی رعایت نکات ایمنی و یکی هم وجود مسیرهای ایمن در شهر. اگه کسی آموزش ببینه، می‌تونه حداقل درصدی از خطرات رو کنترل کنه، ولی اونی که هیچ تصوری از اتفاقاتی که ممکنه برش بیفته نداره، این امکان رو نداره. وقتی مسیر امن در شهر وجود داشته باشه، کسانی که آموزش می بینند می توانند به خوبی از دوچرخه به عنوان وسیله جابه جایی روزمره استفاده کنند. نبود مسیرهای امن با کیفیت یعنی فقط آن دسته از افراد که از قبل دوچرخه سوار هستند باید در شهر باشند و برای آنها هم نمی توانیم بگوییم ایمنی کامل وجود دارد.

More Than Physical Activity: Cycling for Well-Being

While cycling is widely recognized for its numerous physical health benefits such as reducing the risk of cardiovascular and respiratory diseases, lowering obesity rates, decreasing mortality from inactivity, and improving overall health, its mental health advantages are often overlooked. These benefits are deeply embedded in the personal narratives and experiences of individuals.

Cycling can alleviate stress and anxiety, enhance mood, reduce symptoms of depression, and boost confidence and life expectancy. The impact of these benefits varies across different age and gender groups, influenced by the social and cultural contexts of each community. Mahlagha, who has experienced these advantages firsthand, sees her primary mission as educating others, particularly women and families, on the importance of achieving well-being.

“My goal is to enhance people’s well-being, whether it’s for children or women facing various challenges in their pursuit of education. When a mother feels good, the entire family benefits. On the other hand, if she is struggling with depression and feeling overwhelmed, her daily tasks can become more difficult, and the quality of her work suffers. However, when they come here and lift their spirits, it becomes clear that they start prioritizing self-care. Afterward, we notice significant improvements in their performance at home, which their families often share with us. Furthermore, we’ve witnessed positive changes within our team, but the most heartening feedback comes from families who tell us how much their relationships have improved because of these programs.”

Well-being, experienced internally, encompasses both individual and collective dimensions. Personal feelings can evolve into shared experiences through various forms of communication. Language and conversation are the most accessible and effective tools for expressing these emotions, particularly in dialogues with others. Additionally, the objects around us act as conduits for sharing lived experiences, extending beyond their practical purposes. This suggests that our surrounding objects are not merely material possessions; they are also social and cultural phenomena. The bicycle exemplifies this connection, linking individual experiences to collective relationships. As a complex phenomenon, the bicycle acts as a catalyst for personal and communal well-being. Even when not in use, its mental and spiritual impact endures within the fabric of our individual and collective experiences.

It’s evident that cycling has a profound impact, and I believe that if it becomes more inclusive, it can benefit society as a whole by enhancing mental health. The positive effects go beyond the individual, as their well-being can transfer to family members and society. When you feel good, you radiate positive energy that can influence others, and the opposite holds as well.”

دوچرخه‌سواری، فعالیتی فیزیکی با مزایای بی‌شماری برای سلامت بدن، است. این ورزش، احتمال ابتلا به بیماری‌های قلبی و عروقی و تنفسی را کاهش داده، نرخ چاقی و مرگ و میر ناشی از کم‌تحرکی را پایین می‌آورد و سلامتی عمومی را ارتقا می‌دهد. اما ابعاد پنهان سلامت روان و تأثیر دوچرخه‌سواری بر آن کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مزایا در لابه‌لای روایت‌ها و تجربیات زیسته افراد پنهان است. کاهش استرس و فشارهای عصبی، بهبود خلق و خو، کاهش علائم افسردگی، افزایش اعتماد به نفس و امید به زندگی، تنها نمونه‌ای از این فواید هستند. این مزایا به واسطه مناسبات اجتماعی و فرهنگی هر جامعه برای گروه‌های مختلف سنی و جنسی متفاوت است. مه لقا، کسی که در تجربیات خود این مزایا را احساس کرده، مهم‌ترین رسالت خود را در آموزش به دیگران برای تجربه «حالِ خوب» به‌ویژه برای زنان و خانواده‌ها قرار داده است.

تلاش من اینه که بتونم حال آدم‌ها رو بهتر کنم؛ چه حال کودکان، چه حال خانم‌ها که با مشکلات مختلف برای آموزش میان. وقتی حال مادر خانواده خوب باشه، بقیه اعضا هم حالشون بهتر میشه. اما مادری که افسرده‌ست و از مسئولیت‌های روزمره شاکی، قطعاً نمی‌تونه وظایفش رو درست انجام بده و کاری که باید تو یک ساعت تموم بشه، ممکنه ده ساعت طول بکشه و کیفیتش هم پایین بیاد. اما وقتی اونا می‌اومدن اینجا، حالشون بهتر می‌شد و احساس می‌کردم دارن برای خودشون وقت می‌ذارن و به خودشون احترام می‌ذارند. بعد از اون هم عملکردشون تو خونه خیلی بهتر می‌شد و اینو از بازخورد آدم‌هایی که در کنارمون بودن می‌فهمیدیم. قاعدتاً توی تیم هم تغییرات رو می‌شد دید، ولی چیزی که از خانواده‌ها می‌شنیدیم این بود که چقدر روابطشون بهتر شده و چقدر این برنامه‌ها حالشون رو بهتر می‌کنه.

حال خوب چون تجربه‌ای درونی، غنی از دو بُعد فردی و جمعی است؛ گاهی این حس فردی با مدد مدیاهای گوناگون به تجربه‌ای جمعی بدل می‌شود. زبان و گفتگو، سهل‌الوصول‌ترین و کارآمدترین رسانه‌ها برای انتقال این احساسات‌اند، زمانی که می‌کوشیم با دیگران به گفت‌وگو بنشینیم و این تجارب را با یکدیگر نمایان سازیم. برخی از این رسانه‌ها، اجسام و اشیای پیرامون ما هستند که فراتر از کارکردشان، همچون کانالی برای منتقل کردن تجربیات زیسته عمل می‌کنند. این بدان معناست که اشیای دور و بر ما فقط مادی نیستند؛ آن‌ها پدیده‌هایی اجتماعی و فرهنگی نیز به شمار می‌روند. دوچرخه، به عنوان چنین وسیله‌ای، تجربیات فردی را به مناسبات جمعی پیوند می‌زند. دوچرخه، پدیده‌ای پیچیده و کاتالیزگر حال خوب فردی و جمعی است؛ شیئی که پس از بهره‌برداری از ما جدا می‌شود، اما انرژی ذهنی و معنوی آن در بافت تجربه زیسته فردی و جمعی‌ ما تا مدت‌ها پُررنگ باقی می‌ماند.

این تاثیرات مثبت دوچرخه‌سواری  رو می‌بینم و احساس می‌کنم هر چقدر این هدف گسترده‌تر بشه و توی کل جامعه تاثیر بذاره، چقدر می‌تونه به سلامت روانی مردم کمک کنه. این فقط درباره یه فرد نیست که به تنهایی کار می‌کنه، چون حال خوب او می‌تونه حال خوب رو به بقیه اعضای خانواده و حتی همکارها منتقل کنه. وقتی حالتون خوبه، انرژی مثبتی دارید که به دیگران هم سرایت می‌کنه و برعکسش هم صادقه.

From Teaching to Empowerment

Education, deeply rooted in human relationships, transcends boundaries and limitations to become a transformative and empowering experience. It evolves alongside human interactions, turning tools and skills into complex social and cultural entities. Mahlagha’s engagement with children through education, bicycles, and the art of cycling enriches their experiences and expands their horizons. Her work with autistic children opens a new realm where the bicycle symbolizes the inner potential of both individuals and communities. As a catalyst for personal and collective well-being, the bicycle’s impact extends beyond its physical presence; its mental and spiritual energy endures within the fabric of our individual and shared experiences.

“A few years ago, an autism association approached me to see if I could teach cycling to their children. Despite my extensive knowledge of bikes, I admitted, ‘Honestly, I don’t have specific experience working with children with disabilities.’ They assured me they would provide the necessary information and support. I worked with one of these kids who couldn’t sit in any class because he had trouble speaking, which made it difficult for him to communicate with others, and he was constantly screaming.

I was deeply invested in finding ways to teach him how to ride a bicycle. I understood that physical and mental activities like cycling could greatly benefit children like him, and some might even excel in this area. However, my experience was quite challenging. He couldn’t ride a bike at all, and the most he could do was hold it and move it around. There were nights when I’d lie awake thinking about it, and I even searched for articles and books online that might offer helpful insights. After three months of persistence, he finally started pedaling, which created many bittersweet memories. The day he pedaled was truly remarkable. Following that experience, I worked with children with Down syndrome and autism.”

Today, bicycles are recognized globally as tools for empowering communities, and initiatives focusing on education and access to cycling demonstrate their potential for fostering social inclusion. The bicycle’s multifaceted ability to transform society and space is a testament to its profound impact on the lives of individuals and communities.

از آموزش تا توانمندسازی

آموزش، زمانی که از دل مناسبات انسانی آغاز می‌شود، دیگر مرزها و دستاوردهای محدود را نمی‌شناسد؛ بلکه رویدادی عمیق و قدرت‌ساز می‌گردد. در پیوند با تجربیات انسانی، به فرآیندی کارآمد تبدیل می‌شود که ابزارها و مهارت‌های آموزشی، کارکردهای اجتماعی و فرهنگی پیچیده‌ای می‌یابند. مه‌لقا در آموزش کودکان، با زندگی‌شان پیوند می‌خورد و با دوچرخه و هنر دوچرخه‌سواری، به تحول تجربه‌های آنان می‌انجامد. مواجهه‌اش با کودکان اوتیسم، او را به دنیایی دیگر فرامی‌خواند؛ دنیایی که در آن دوچرخه، نمادی از توانمندی درونی فرد و جامعه است.

چند سال پیش از انجمن اوتیسم با من تماس گرفتند و پرسیدند آیا می‌توانم کودکانشان را آموزش دهم؟ چون تجربه خاصی در زمینه بچه‌های کم‌توان نداشتم، گفتم: «راستش من توی دوچرخه و دوچرخه‌سواری مشکلی ندارم، ولی دانش خاصی ندارم.» آن‌ها گفتند که هر اطلاعاتی نیاز دارم در اختیارم قرار می‌دهند. من با یکی از این بچه‌ها کار کردم که نمی‌توانست در هیچ کلاسی بنشیند، چون در صحبت کردن مشکل داشت و همین باعث می‌شد نتواند با دیگران ارتباط برقرار کند و دائماً جیغ می‌زد.

خیلی درگیر این موضوع شدم که چطور می‌توانیم به او دوچرخه‌سواری یاد بدهیم. می‌دانستم که فعالیت‌های فیزیکی و ذهنی مثل دوچرخه‌سواری برای بچه‌های این‌چنینی خیلی مفید است و تعدادی از آن‌ها می‌توانند در این حوزه رشد خوبی داشته باشند. تجربه‌ام در این کار خیلی سخت بود. او به هیچ عنوان نمی‌توانست سوار دوچرخه شود و تنها کاری که می‌توانست کند این بود که دوچرخه را در دستش بگیرد و این طرف و آن طرف بچرخاند.

گاهی شب‌ها از خواب بیدار می‌شدم و به این فکر می‌کردم که چرا نمی‌شود. حتی به اینترنت می‌رفتم، مقالات و کتاب‌هایی را که فکر می‌کردم به من کمک می‌کند، مطالعه می‌کردم. بعد از سه ماه تلاش، خدا را شکر بالاخره او شروع به رکاب زدن کرد و ما خاطرات تلخ و شیرین زیادی داشتیم. آن روزی که او رکاب زد، روز فوق‌العاده‌ای بود. بعد از آن هم با بچه‌های سندروم داون و اوتیسم کار کردم.

امروزه، دوچرخه به‌عنوان ابزاری برای توانمندسازی جوامع در سرتاسر جهان، مورد توجه قرار گرفته است. اینکه چگونه می‌توان با آموزش و دسترسی به دوچرخه‌سواری برای همه، ساختار اجتماعی را تقویت کرد. این امر، گواهی است بر قابلیت‌های متنوع دوچرخه در تحول جامعه و محیط.

Towards Building Community

After years of teaching cycling to diverse groups such as children, the elderly, women, and families, Mahlagha now witnesses the formation of a strong community united by their shared love for bicycles. The bicycle has become a powerful symbol that reinforces the strength and cohesion of this community.

“As a coach, I’ve noticed the supportive interactions among community members,” Mahlagha shares. “Whenever someone is in need, everyone steps in to lend a hand. My goal is to further cultivate this spirit, especially among the children, so they can rely on each other and grow more confident. For example, if a bike has low air pressure, I’ll ask one of the kids to address the issue. When a child has a flat tire, everyone contributes to resolving the problem in their own way.”

This dialogue provides insights into the experiences of a coach who views the bicycle as a transformative tool in both individual and collective contexts. As a woman, Mahlagha sees the bicycle not only as a mode of transportation but also as a catalyst for positive change and significant transformation, having observed these changes firsthand throughout her career. The bicycle’s potential to unite and empower communities serves as a testament to its far-reaching impact on individuals and society as a whole.

به‌سوی ساخت باهمستان

پس از سال‌ها آموزش دوچرخه‌سواری به کودکان، سالمندان، زنان و خانواده‌ها، امروز مه لقا شاهد ظهور باهمستانی است که پیوند اعضایش تنها دوچرخه‌ است. چرخ‌هایی که امروز نیز به عنوان نیروهای قدرتمند، این باهمستان را تقویت می‌کنند.

من به عنوان مربی، به خوبی تعامل بین اعضا رو مشاهده می‌کنم. اون احساسی که از دور حس می‌کنم، همون حس حمایتیه که بینشون وجود داره. اگر جایی نیاز باشه، می‌بینم همه به هم کمک می‌کنند و کنار هم قرار می‌گیرند. هدف من هم اینه که این روحیه رو تقویت کنم، مخصوصاً بین بچه‌ها، تا به همدیگه بیشتر کمک کنند و توانمند بشن. مثلاً اگه دوچرخه یکی کم باد بشه، سریع به یکی‌شون می‌گم که این کار رو انجام بده. وقتی یکی از بچه‌ها پنچر میشه، همه میان کمک و هر کسی به نحوی مشکل رو حل می‌کنه.

این گفت‌وگو نمایی از تجربه زیسته مربی است که دوچرخه را به عنوان ابزاری نیرومند برای تحول در زندگی فردی و جمعی درک کرده و خود شاهد بسیاری از این دگرگونی‌ها بوده است. به عنوان زنی که دوچرخه را نه تنها وسیله‌ای برای جابه‌جایی، بلکه کاتالیزوری برای تغییرات مثبت و تحولات عظیم می‌داند.